Jan Seeleman

foto Ab Scheel

De walmende raffinaderijen van de Maasvlakte maken voor hem de komende tien dagen plaats voor de rokende schoorstenen van het staalconcern in IJmuiden. Seeleman doet voor de zesde maal in successie mee aan de parel der schaakevenementen. Een fusie - hervormd en gereformeerd gingen samen - stelde hem in de gelegenheid om vanaf 2003 mee te draaien in het denksportcircus.

Vanaf dat moment namelijk deelde hij de kansel met een collega, wat speelruimte gaf in het werkschema. Daarmee ging een jeugddroom in vervulling. Want het voormalige 'Hoogovens' is mateloos populair. De stormloop op de amateurtienkampen is adembenemend: voor deze editie waren alle beschikbare plaatsen recordsnel geboekt..

Seeleman poseert in 'zijn' Immanuëlkerk' voor gebrandschilderde ramen. Een houten wandbord vormt het Register van de Hervormde Gemeente, waarop de 26 namen van opeenvolgende predikanten met de hand zijn geschilderd. Rozenburg, ooit het jongste eiland van Nederland, is vanaf 1992 zijn standplaats. De tweevoudig pastoreskampioen van Nederland, een activiteit die parallel aan de nationale schaaktitelstrijd wordt georganiseerd, verwacht er tot zijn emiritaat te zullen blijven.

In de woonkamer getuigen tientallen sportbekers op een monumentale boekenkast van zijn passie voor het schaken, maar bovenal ook van zijn beheersing ervan. 'Jantje', een betrekkelijke laatbloeier die pas op 13-jarige leeftijd het spel leerde, bleek al snel zeer getalenteerd. In 1965 leverde het clubkampioenschap van Ouderkerk aan de Amstel hem zijn eerste beker op. Het jaar daarop miste hij op een haar na de titel van Open Kampioen van Amsterdam.

Als lid van het ijzersterke Watergraafsmeer kwam hij in de Hoofdklasse uit. Een tweede plaats in groep C van het IBM-toernooi leverde hem een uitnodiging op voor de Reserve-meestergroep. Daar zou hij in 1976 een van zijn mooiste successen behalen: een vierde plaats met een score van 50 procent. Daarna kwam het schaken door studie en werk op een lager pitje te staan, maar bij elk nieuw optreden toonde hij zich een geducht tegenstander.

Snelle remises kom je bij Seeleman nooit tegen. Altijd probeert hij het maximale te bereiken, zoekend naar de schoonheid van het spel. Hij heeft een hekel aan 'trucjes' en zal dan ook nooit gambieten - een opening waarin een pion wordt geofferd voor vage kansen - spelen. Dat lijkt aan te sluiten bij de uitoefening van zijn ambt: "Ik zit als dominee tussen traditioneel en behoudend in. Symboliek is prima, maar ik sta open voor nieuwe ontwikkelingen.Vind het fijn om mensen te vertellen wat ik heb ontdekt."

In 'Wijk' neemt hij in sporthal De Moriaan supergeconcentreerd plaats aan het bord. Uitkomend in de derde klasse, letterlijk en figuurlijk slechts enkele passen van het grootmeesterpodium verwijderd, streeft hij naar een eerste of tweede plaats. Dat staat garant voor promotie en nog grotere roem.