Voor de Willige Dame 1 staat op zaterdag 11 februari de verste uitwedstrijd ooit op het programma. Vanuit Dordrecht zal per auto en trein de reis worden gemaakt naar het eigen clubgebouw van schaakclub Souburg. De vereniging behoort tot de meest toonaangevende clubs in Zeeland en is nog in de race voor promotie naar de tweede klasse. Souburg, Middelburg, Vlissingen, Sas van Gent, Goes zijn bekende namen in de Zeeuwse schaakwereld. De clubs zijn gewend verre reizen te maken. Voor de Willige Dame is het een primeur. Een aantal spelers debuteerde met een verre reis eerder in Dordtse dienst.

Het is inmiddels een kwart eeuw geleden, in het seizoen 1986-1987, dat Groothoofd 1 mocht debuteren in de derde klasse UIT tegen Middelburg. Het team nam de trein naar Middelburg. De voorzitter kwam als fan om één uur de speelzaal in. Hij trof enkele spelers in verwarring aan voor de deur. Het verhaal was niet direct te volgen.

Wat was voorgevallen tussen NS-station en oude stad van Middelburg? Bij het passeren van het kanaal door Walcheren, via een draaibrug, had een speler een hoffelijk sprongetje gemaakt over de reling. Het leek leuk te zijn. Hij dacht op vaste grond terecht te komen. Dat was niet het geval.

De rest van het team wist eerst niet wat er nu precies was voorgevallen. Je rekent niet op water en de schaaksport. De schakers keken vol verbazing over de brugreling. Wat zagen zij? Hun teamgenoot stond er in het water rechtop, hoffelijk en zonder geluid te maken. Het leek op een geslaagde afsprong bij turnen. De schaker was ook niet kopje onder gegaan, maar wel aardig nat. Joop de Jong en Pierre Smeets waren de senioren. Zij besloten hem op te trekken aan zijn uitgestoken armen. De speler schuurde toen tegen de brug aan en zei volgens de overlevering: ,,Jullie maken me vuil." Humor komt vaak waar je het niet verwacht. Het team besloot in looppas naar de speelzaal te gaan tussen markt en kerk van Middelburg om de natte speler geen kou te laten vatten. In de speelzaal zeiden de Middelburger nog nooit natte tegenstand gehad te hebben. Voordat de humor de overhand kreeg, werd leiding gegeven. De natte speler werd van het toilet gehaald.

De teamleider en de voorzitter verzochten de zeven droge spelers aan de wedstrijd te beginnen. De voorzitter nam de achtste speler, nat maar uiterlijk in vrolijke vorm, meer naar bjuiten. Hij ging in de loopbaan, met de speler in een kalm tempo. Om de hoek van de speelzaal was de de winkel/wandelstraat van Middelburg. Een natspoor over de straat markeerde het (schaak) pad op de drukke zaterdagmiddagf. De voorzitter besloot de speler op eigen kosten maar in droge nieuwe kleren te steken De speler betaalde dat, door natte briefjes uit zijn overhemd te halen. Het was een stapeltje, dat werd open gevouwen om uiteindelijke enkele honderden guldens te kunnen neertellen.

Voor het winkelend personeel, dat vol aandacht was, bleken dat allemaal wettige betaalmiddelen te zijn. Er werd snel gewerkt en de keuze viel bijvoorbeeld op een rode trui. De voorzitter probeerde de vaart erin te houden, maar de speler nam even de tijd om zijn kleding te keuren. Na enige tijd werd de tocht droog en snel terug ondernomen naar de speelzaal.

De wedstrijd was al in volle gang. Inmiddels had de hoffelijke speler wel een half uur achterstand op de klok, maar dat deerde hem niet op weg naar het volle punt. Hij kwam soms op toernooien ook te laat om rustig naar zijn bord te kunnen lopen zonder overbodige gesprekken. Groothoofd debuteerde in Middelburg met forse cijfers in de derde klasse KNSB en pakte uiteindelijk ook de promotie mee naar de tweede klasse. De natte speler liet later horen, dat zijn moeder hem bij thuiskomst had gecomplimenteerd met de goede, vrolijke kleding keuze. ,,Wat spontaan dat je nieuwe kleren hebt gekocht na zoveel tijd." Zijn moeder ontdekte pas later de zak met natte kleren.

De schaker hield zijn eigen humor. ,,Je hebt alleen twee rechtersokken voor me gekocht", zei hij nog met een glimlach tegen de voorzitter op de volgende clubavond. De rode trui had hij aan en die zou hem nog lang sieren als symbool van een herinnering aan een natte schaker in de Zeeuwse hoofdstad, die uiteindelijk kalm en droogjes won.