Tijdnoot: afbreken of Fisher klok?
De ouderen onder ons herinneren de envelop die een week lang gesloten bleef. In die week werden alle mogelijke varianten bestudeerd om de partij winnend af te sluiten. Hoe groot de teleurstelling als de tegenstander na het openen van de envelop direct opgaf. Hoe vervelend wanneer de afgegeven zet zo onwaarschijnlijk was dat je voorbereiding voor niets bleek te zijn.
Tegenwoordig geldt de klok als scherprechter. Gevolg is dat het eindspel wordt afgeraffeld en dat we in de slotfase doldwaze zetten mogen aanschouwen. Voor sommigen een fraai schouwspel, voor anderen een verschrikking.
Bij een aantal verenigingen is men overgestapt op het Fisher tempo en er gaan stemmen op om dit tot standaard te verheffen voor RSB wedstrijden. Belangrijke vraag in deze is of alle verenigingen reeds beschikken over Fisher klokken. En natuurlijk of de hectiek van de tijdnoodfase wel verloren mag gaan. Wie herinnert zich niet de laatste partij van het PK 2009 tussen Marc Schroeder en Rogier van Arkel waarbij zelfs de WL zijn adrenaline niet meer kon beheersen? Moeten we dat soort momenten gaan ontberen omdat enkele spelers die spanning niet meer aankunnen?
Op verzoek van Charlois Europoort zal dit onderwerp bij de volgende ALV besproken worden. In afwachting van een concreet voorstel worden de verenigingen verzocht om dit onderwerp binnen hun gelederen te bespreken.