Mea maxima culpa
Het zat eraan te komen, 3-Torens is teruggekeerd naar de tweede klasse alwaar de catacomben van Onesimus, de boerderij van Groenoord en de groene hel van Charlois 5 op ons wachten. Bijna was behoud gerealiseerd maar na elven ging het licht uit bij de spelers uit Berkel en Bergschenhoek. Het was trouwens niet aan TomTom te danken dat we in het clubgebouw van HZP waren beland, want de dwarsstraat 42 zou volgens onze elektronische vriend met gemotoriseerd vervoer niet bereikbaar zijn. Dat klopte ook wel want in het duister had de omgeving veel weg van een spookstad in Chili. Straat opgebroken, opeengehoopt puin op wat eens een sportveldje was en duistere figuren die bij nadere inspectie Schiedamse schakers bleken te zijn.
Binnen was de sfeer verraderlijk gemoedelijk en zag het er na een uurtje hoopgevend uit. Huijsdens had het aangenomen damegambiet van van Loenen goed onder de knie, van Houten en van Vaalen stonden voorbeeldig met hun London systeem, Springer had een kwaliteit geofferd voor aanvalskansen en ook van der Linde had de opening onder controle. Van Loosen stond onder druk in een stelling die hij wel remise kon houden maar Damhuis en Berghout hadden de opening verknald. Een 2,5-5,5 uitslag leek voldoende om er volgend jaar weer een seizoen eerste klasse aan te plakken.
Een nul voor van Loosen en Berghout, een halfje voor van der Linde, twee punten voor van Vaalen en Springer brachten een 2,5-2,5 tussenstand op het bord. Damhuis liep opeens vrolijk rond en stuurde zijn koning naar de overkant waar Aad Juijn diep begon te zuchten en liters Spa-blauw achterover sloeg om de hersencellen te koelen. Huijsdens schoof de boel vast en van Houten stond positioneel en materieel in de plus. Toen de klok elven sloeg, bleek opeens het verschil tussen HZP en 3-Torens. De tegenstander van van Houten claimde (onterecht maar professioneel) winst vanwege tijdsoverschrijding en maakte van de consternatie gebruik door remise te schuiven. Huijsdens was schijnbaar onverstoord verder gegaan maar liet zich een dubbelpion en verlies aansmeren.
Toen moest ondergetekende het laatste punt binnenhalen, want met 1 matchpuntje hadden we ook nog wel kansen op behoud. Zet 42 (zie boven) was van een adembenemende schoonheid en terwijl ik nog van eeuwige roem droomde gooide ik met zet 44 de glazen van 3-Torens in.
Mea culpa, mea culpa, mea maxima culpa.
Naar aanleiding van het verslag van Ronald Damhuis (mea maxima culpa) betreffende de wedstrijd HZP -3 Torens maandag 1 maart j.l. wilde ik het volgende opmerken. Als lid van HZP heb ik het eindspel Juijn-Damhuis gevolgd en ik gaf na afloop van de partij aan dat ipv 44...g6:h5 44...a3-a2 zou hebben gewonnen. Dit is op zich juist, maar ik had het gevoel dat het nog niet zo
eenvoudig was. Diezelfde avond (nacht) heb ik in mijn stille huiskamer de stelling op het bord gehad en in ongeveer een
half uur een sluitende winst gevonden.
Aangezien Ronald Damhuis voor de rest van de partij 3 minuten en zijn tegenstander 8 minuten had hoeft hij wat mij betreft niet de schuld bij zich zelf neer te leggen.
Ik analyseer: 44...a3-a2 en nu A 45 h5:g6 a2-a1 D 46 g6-g7
Da1-c1 Schaak 47 Kd2-e2 Dc1-c2 ! schaak en 48...Dc2-h7
B 45 h5-h6 a2-a1 D 46 h6-h7 Da1-c1 schaak 47 Kd2-e2 Dc1-c2 Sch ( Dc1: c3 zou zelfs nog verliezen h8 D D:h8 Ph8:c4-c3 Ph8:g6 c3-c2 Pg6-f4 )
48 Ke2-f1 ( op 48 Ke3 kan nu volgen Dc3: schaak Kf4 en bijvoorbeeld Kb1) 48...Df5 ! schaak en wit kan niet verhinderen dat de zwart dame middels De4 schaak of Dg4 schaak met schaak op de h-lijn komt.
Zoals gezegd in de beperkte bedenktijd
die Ronald Damhuis had zou deze zettenreeks nauwelijk te vinden zijn.